Become limitless. Kom 9 maart naar de eerste editie van TNBW Live!

Hoe geef je kracht aan een ander in moeilijke tijden?

Eén van mijn beste vriendinnen is iets verschrikkelijks overkomen. Haar man is ziek. Hartstikke jong, vol in het leven, had nergens last van en nu is hij ziek. Zo ziek dat hij aan allerlei enge behandelingen moet zoals chemo.

Het eerste wat in me opkwam was: ik moet er voor haar zijn. Wat er ook gebeurt, ik moet er voor haar zijn. Maar daarna zat ik in de volgende struggle: hoe ben je er voor iemand van wie het leven even instort? Voor wie het niet fijn is dat de hele wereld vol medelijden naar haar lijkt te kijken? Voor wie het zelf nauwelijks te bevatten is dat zoiets verschrikkelijks hen overkomt? Voor wie aan het zoeken is naar een reden. Een waarom. Voor iemand die het gevoel heeft in een slechte film te zijn beland.

Hoe geef je zo iemand kracht? Het lijkt alsof – omdat je het zo goed wil doen – dat alles wat je zegt verkeerd je strot uitkomt. Je stelt een telefoontje uit omdat je wil dat als je belt, je alles goed moet doen en dat je er in slaagt kracht te geven aan deze lieve vriendin. Je belt niet als je je zelf even minder krachtig voelt, want daar zit ze natuurlijk niet op te wachten. Je weet niet of je vrolijk kunt doen want ja, er is weinig vrolijks aan momenteel. Pfff… hoe geef je kracht?

Want kracht, dat is wat ze nodig heeft. Zij en haar man natuurlijk, maar in dit geval even geconcentreerd op alleen mijn vriendin. Kracht en bevestiging dat het allemaal goed komt. Kracht om de volgende kuur aan te kunnen. Kracht om zich er doorheen te slaan. Kracht.. voor alles eigenlijk.

Ik wist het even niet, maar het antwoord werd me kraakhelder tijdens één van onze ontmoetingen. Een ontmoeting waar ik al naar toe reed met het gevoel “Ik schiet te kort”, “Ik ben er niet genoeg voor haar”. Ja, ook – juist – met een bedrijf in women empowerment betrap ik mezelf op dit soort gedachten als er erge dingen in mijn leven gebeuren. Die lat die je dan toch weer even hoog legt voor jezelf. Even, in een fractie van een seconde.

We gingen naar het terras en ik bestelde thee. Zij wijn. En terecht. Ik benoemde naar haar dat ik het allemaal zo goed voor haar wilde doen, maar dat ik dat niet deed. Zij zei niets. Ik voelde me schuldig. Eigenlijk had ik elke dag moeten bellen. Dat dacht ik. En nu zadelde ik haar ook nog eens op met mijn onzekere gevoel “er niet genoeg te zijn”. Vermoeiend, voel je m?

Maar het antwoord diende zich kraakhelder aan. “Ik wíl graag horen wat jij allemaal meemaakt. Gewoon, normale dingen. Ik heb je nodig om te ontspannen. Even ergens anders over praten. Ik word moe van alle mensen die doen alsof wij de ultieme slachtoffers zijn.”

En ineens was het me dus duidelijk. Duidelijk wat voor powervrouw er voor me zat. Die kracht, die zit al in haar. Die kracht is er al. Die kracht zit er omdat zij zich geen slachtoffer van de situatie voelt.

Het enige wat er voor nodig is, is dat zij het zelf mag blijven ervaren. En mijn enige rol is: er zijn. Er zijn op momenten dat zij het nodig heeft. Maar niet gericht op het geven van kracht aan haar. Nee, gericht op onze vriendschap. Niet om de hete brij heen draaien. Een spiegel zijn voor haar eigen kracht door haar te laten vertellen, door met haar te lachen, door niets anders te doen dan normaal. Door haar te laten voelen hoe krachtig ze is. Gewoon, door onze vriendschap te koesteren. Door dichtbij mezelf te blijven en met haar te praten over vertrouwen in het leven. Door zonder gêne aan haar te vertellen dat ik geloof dat ze mineraalstenen moet kopen die haar helpen om haar chakra’s te voeden.

Alles is er al. De kracht zit al in ons. De kunst is om m te blijven voelen. En daar heb je goede spiegelvriendinnen voor.

 

Een reactie plaatsen