Let op! Nú een eenmalige zeer scherpe EARLY BIRD voor TNBW Academy

One of the guys

“Ik ben een vrouw’
Een zin die ik mijn strot niet uitkreeg toen ik een aantal jaar geleden in loondienst op managementposities zat.
Toch had ik dit moeten doen.
Maar echt.
Ik vertel je waarom en waarom elke zichzelf respecterende vrouw dit een keer zou moeten doen.

In veel bedrijven heerst een masculiene cultuur. Wat dit wil zeggen? De nadruk ligt op vooruitgang en materieel succes. Je wordt gestimuleerd om de beste ergens in te worden. Competitie en het politieke spel passen hier goed bij. Het is niet zo dat een bedrijf met een masculiene cultuur vooral mannen in dienst heeft. Vrouwen kunnen doorgaans prima mee in deze cultuur. We snappen vaak hoe het spel werkt en aangezien elk mens zowel masculiene als feminiene kwaliteiten in zich heeft, kunnen we beiden inzetten. We kennen allemaal wel een vrouw die zich mannelijk gedraagt of regeert met harde hand.

Het probleem is alleen dat we onze masculiene en feminiene kwaliteiten vaak niet bewúst inzetten, maar vanuit een menselijke behoefte aan bevestiging. We laten vaak dát zien wat in die omgeving, situatie of met die mensen geaccepteerd zal worden. Dit is één van de redenen dat mensen vaak energetisch en letterlijk leeglopen binnen bedrijven. Als je je continu onbewust – of bewust- aanpast aan de (masculien) geldende norm voor succes, raak je jezelf op enig moment kwijt. In de bedrijven waarin ik heb gewerkt was het vaak “in or out”, wat feitelijk betekent dat ik voor mijn gevoel niet echt een keuze had als ik carrière wilde maken. Aanpassen en het spel meespelen. Automatisch deed ik dat. Tel daar bij op dat wij vrouwen vaak precies weten wat de ander nodig heeft en je bent de ideale werkneemster. Maar wel eentje die steeds meer uitgeput het weekend in gaat.

Wereldwijd ontstaan steeds meer organisaties die feminien bestuurd worden. Dat wil niet altijd zeggen dat daar vrouwen aan het roer staan. Het gaat om de manier waarop met elkaar en de “regels” wordt omgegaan. Enkele verschillen tussen feminiene en masculiene waarden:

  • In masculiene organisaties is de beste werknemer de norm. In feminiene organisaties is dat de gemiddelde werknemer.
  • Managers worden geacht besluitvaardig en assertief te zijn in masculiene organisaties. Feminien: Managers gebruiken hun intuïtie en streven naar consensus. Dit doen veel mensen al maar het verschil is dat ze hier dus ook op beoordeeld worden en het niet voor lief wordt genomen.
  • Nadruk op veel uren, competitie tussen collega’s, en prestatie: Masculien. Feminien: Nadruk op solidariteit, gelijkwaardigheid, levenskwaliteit, balans.

Zo zijn er heel veel verschillen. Niet alleen binnen het bedrijfsleven maar in de hele samenleving.

In een bedrijf waarin masculiene normen voor succes leidend waren, in een omgeving die gedomineerd was door mannen, had mijn vrouwelijke inbreng voor nog meer effect kunnen zorgen áls ik er helemaal voor zou zijn gaan staan. Als ik mezelf niet zo vaak kleiner had gemaakt of had aangepast. Wij vrouwen kunnen inspirerend zijn omdat wij in staat zijn om onze feminiene kwaliteiten moeiteloos in te zetten. In onze feminiene kant krijgen wij onze voeding. Maar dan mogen we dat nog wel zelf zien en voelen.

Want hoe vaak heb ik het spel wel niet meegespeeld?
Hoe vaak heb ik een knop omgezet en me aangepast naar het gedrag van anderen?
Vaak bleef ik bij mezelf, maar niet helemáál.
Ik wilde het zo graag goed doen, als carrièretijger. Ik was verslaafd aan de bevestiging, aan de promoties, aan de incentives die ik keer op keer won. Het was makkelijk: ik zette een knop om en ging er voor. Ik vergat
mezelf, maar niemand die het doorhad. Ik zelf in de laatste plaats.

Ik deed mijn stinkende best en met goed resultaat.
De ene na de andere promotie, mooie projecten, functies, salaris.
Maar die ene zin sprak ik nooit uit. Ik was liever “one of the guys”.
De vrouw die mee kon en net zo hard was als de rest.
Ik vertelde trots aan mensen “dat ik geen typische vrouw was”. Uit angst dat mensen mij vergeleken met een vrouw(?!). Dat vond ik duidelijk geen compliment.

Tegenwoordig zit er nog weleens een vrouw in de zaal van een van onze events die uitspreekt “dat ze helemaal niks met dit soort vrouwendingen heeft”. Ook niet gek, decennialang en in veel bedrijven wil je niet bij de vrouwengroep horen als het gaat om carrière maken. e
Uitspreken dat je een vrouw bent voelt vaak als een zwaktebod.
Alsof je een voorkeurspositie wenst en je jezelf daarmee vrijpleit van dingen.

Ik hield dus mijn mond over dingen die ik écht wezenlijk anders zag dan mijn mannelijke collega’s.
Tijdens een vergadering in de directiekamer voorzag ik al mijlenver wat beslissingen met de mensen zouden gaan doen, wie er moeite mee zouden hebben, hoe alles zich zou gaan ontwikkelen, waar de gevoeligheden lagen.

NU weet ik dat dit mijn vrouwelijke intuitie was.

Vrouwelijke intuitie is GOUD.
Het is precies dat waar ik vandaag de dag zo trots op ben.
Maar ik heb er echt even voor nodig gehad om de energie van de zin “ik ben een vrouw” te veranderen naar eentje die versterkend voelt in plaats van verontschuldigend.

Hoe zit dat met jou?
Spreek het maar eens uit: “ik ben een vrouw”.
Wat doet dit met je? Hoe voelt dit?
Verontschuldigend? of trots? Wanneer wat?

Laat het ons vooral weten in de comments! 
En YES be one of the women!!! <3

Crystal

Een reactie plaatsen